Centralna postać obrazu, przedstawiona w szarościach, to mężczyzna o potężnej posturze, pokryty licznymi tatuażami, który zdaje się być w stanie absolutnej koncentracji. Artystka zestawiła jego realistycznie ukazaną sylwetkę z dynamicznym, kolorowym tłem pełnym postaci i emocji – fioletów, czerwieni, bordowych tonów i złoceń. Wśród tych ludzi można dostrzec fanów, kamerzystów, obserwatorów – wszyscy są obecni, ale to on, „Flinston”, idzie samotnie. Usta zaciśnięte, spojrzenie wbite przed siebie, głowa uniesiona – to moment tuż przed wejściem do klatki, gdzie przestaje się być człowiekiem z tłumu, a staje się wojownikiem. Czerwone tło buduje atmosferę napięcia i adrenaliny, a złote pasy przypominają o walce o chwałę. Obraz mówi o paradoksie sportowego życia: tłum może krzyczeć imię, ale nikt nie poczuje ciężaru tej samotnej drogi.